روز هام را می ریزم روی اعداد و کنارش هم یه عدد از 32 کمتر می گذارم و دلم خوش است . دل همه مان خوش است .

چقدر حرف . چقدر زیاد . چطور این همه کلمات را پشت هم می آورد و می گوید و می گوید و می گوید و سرگیجه می آورد . تهوع دارم . شاید همان جمله که می گفت چه چیز را بالا بیاورد او که امشب چیزی نخورده ساده ترین جمله ی ممکن برای همه ی چیز های اطرافم باشد .

حوصله ام سر رفته . خیلی هم . حوصله ی تو را هم ندارم . اصلن . از آدمهایی که فقط دوستیشان ... . ولش کن . گه گرفته هوا را . هوایی که به زور می رود توی ریه هام . چقدر همه دیرند . چقدر همه کندند . حوصله سر برند .

دل من همی داد گفتی گوایی که باشد مرا روزی از تو جدایی . رسم روزگار !!!

تو اگر فقط کمی می توانستی این فکر را به ذهنت بیاوری که من به حرف هام اعتقاد دارم . آرزوی بزرگ شدن من را نمی کردی . و هی نمی گفتی بالاخره یا می فهمی یا بهت فهمانده می شود . از دستت دلم خیلی گرفت . خیلی .

جرات نکردم بگویم تو و چقدر خوب شد که ساعت نه خوابم برد و صبح که بیدار شدم از هیچ کدام افکارم چیزی باقی نمانده بود و کسی خبر دار نشده بود از چیزی . هیچ چیز . هیچ چیز . هیچ چیز . و تو هم که اصلن نمی خوانی هیچ حرفی را . هیچ چیزی را . حتی از وجودت این جا توی این اتاق خبر نداری . از سایه ات که می آید و می رود . مهم نیست .

خودت کوتاه بیا دیگر . با تو هستم ها . می روی می آیی .چشمم را پر کرده ای از نگاهی. و صدایی. و حرکتی .

حافظه ام ضعیف شده . فقط آخری هاش را یادم می ماند . آخریش اما دو تا چیز است !! . و آن یکی که دوست دارم بگویم تو هستی توی یک کادر خیلی بزرگ که از پشت سرت خیلی چیز ها پیداست که بماند و خودت شاید توی تمامش یک نقطه باشی رو به نابودی . یک نقطه ی تنها . تنهای تنها با یک کیف مشکی روی دوشت . و منتظر . و خسته . و غم از چشم هات می بارد . و هنوز هم نمی دانم گلویت سیبک دارد یا نه .

مرا میبینی و هر دم زیادت می کنی در دم
تو را می بینم و میلم زیادت می شود هر دم
ز سامانم نمی پرسی نمی دانم چه سر داری
به درمانم نمی کوشی نمی دانم مگر دردم

گوشه ی شب را می گیرم و می کشم
می کشم
می کشم
می کشم
می کشم پایین
می روم زیرش
یک خواب
آسوده و راحت
آرام
فقط کمی از سوراخش سرما می آید می رود زیر پوستم
آن هم مال وقتی بود که گرفت به میخ دستهام .

ارنواز

رفت . حالا یک نفر کمتر برای بالا آوردن . یکی کمتر برای خیره شدن . فکر کردن . و اگر پس فردا نرفته باشد یکی فرق چندانی هم ندارد .

می نشینم و خرده سنگهای کف کفشم را در می آورم . از روی یه عالمه رد می شوم هر هفته و فقط دو تا گیرم می آید . همیشه دو تا

باید راهی پیدا کنم برای سوراخ کردن پنج تا سنگ برای درست کردن آویز گردنبند .

ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم.ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم.ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم.ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم.ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم . ندیدم.ندیدم.مدیدم.ندیدم.

نبینم دیگر اگر نشمرده باشم . نشنوم اگر ... . اگر .... اگر .... اگر...اگر... .

هیچ هیچ هیچ . و این بار واقعن هیچ . نه مثل قبل تر ها که کم کم یک چیزی بود اون ته ها . آن دور ها . حالا دیگر هیچ هیچ هیچ .

آه . نه آه معمولی . نه آهی که آه را بیاورد کنارم و بگوید انگشتم را ببرم و نمک بپاشم و بنشینم به انتظار . آهی که تو فکر کنی دارم می خندم و عین خیالم نیست و دروغ است و برای دیگران است و ...و اگر می فهمیدی که چقدر غم دارم از دروغگو پنداشتنم آن هم توسط تو .باورم نمی شود که این قدر تکرارش می کنم .و خدا کند اشتباه کرده باشم و حرفی زده نشده باشد و همه چیز یک اتفاق ساده ی کوچک احمقانه ی پست باشد .

_ یه مشکل بزرگی هست .
_ چی ؟
_ تو.

فقط می دانم خیلی چیز ها هست که نباید بهشان فکر کنم . نباید براشان وقت بگذارم . و یکی شان هم تو . دقیقن تو . و فقط تو نیستی از میانشان که آدمی . خیلی آدم ها هست که باید فراموش کنم . خیلی ها که چند تا شان هر روز به جز یک شنبه ها و پنج شنبه ها درست می نشینند کنارم و اگر می شد بالا می آووردم روی همه شان و روی تو .

محمل جانان ببوس آنگه به زاری عرضه دار کز فراقت سوختم ای مهربان فریاد رس
(حافظ)

_ ما آدمیم ؟
_ بله متاسفانه .
_ پس چرا این قدر ضعیفیم ؟
_ نمی دونم خوشبختانه .
_ ما ضعیفیم چون ...
_ نگو . نمی خوام بدونم .

خوش به حال تو که می تونی به دلت فکر کنی . می تونی بهش امید داشته باشی و به وجودش اعتقاد . می تونی این قدر به وجودش افتخار کنی که براش آهنگ بزنی . چیزی که شاید _شاید _ برای من مسخره باشه رو به خاطر دلت این قدر خوب تعریف کنی که منو به وجد بیاری . خوش به حال دلت که تو رو داره .

تو فکر کن دروغ بوده و با این فکر بغض را مهمانم کن . مگر برایت فرقی هم دارد که دروغگو بنامیم یا هر چیز دیگری . همان وقت که جرات کردی و آن همه حرف نا مربوط روانه ی گوش هام کردی باید فکر این جاش را می کردم .

منبیدلبهچهجرمیازتوهیشکنجهمیشم
منکهباتمومزجرتخاکتمملهمیشهام
زیرضربهضربهیتوبیسپرترینمازعشق
بستهنازنینروانیستبزنیتیشهبهریشهام
دیراومدیایرفتهطعمتازدهنافتاد
دلدلزدهشدازتوآهنگتورفتازیاد
دیراومدیایمردهتصویرتولیلینیست
ضجهاتروشنیدنتلخامابهتومیلینیست
پرگریهبهیادتهستگفتمکهنفسبردی
رقصانمثلپردربادرفتیغزلافسردی
پرگریهکجابودیوقتیکهدلممیسوخت
وقتیکهیهاقیانوسهراشکوبهاشکیدوخت

( خوانندش عصار اما اسم شاعرش رو نمیدونم )

خون سرخ از بینی ام راه می کشد و می آید بیرون . جمع می شود و بعد به بر آمدگی لبم که می رسد دو تا می شود . یکیش کنار لبم را خط می اندازد و دیگری طعم خون را مهمان دهانم می کند . می چکد و میریز روی دستم که مثل کاسه اش کرده ام زیر چانه ام .سرم را جلو می آورم و می شمرم . زیاد که می شود دستم را کج می کنم روی گلیم . رویش می ماسد . دستم را می کشم روی زانو ام که گره دارد . قطره های خون میریزند روی بلوز نارنجی م . دستمال را بر میدارم و محکم می کشم زیر بینی م . بعد می روم دستشویی . کاسه اش را پر از آب می کنم و سرم را می برم توش . خنک می شوم . شیر آب را باز میکنم تا آب سرد بریزد روی موهام . سرم را بلند می کنم . چشمم گل مژه زده . دو تا . خون اش بند نیامده . راه کشیده تا زیر چانه ام . دستمال بر میدارم و بینی ام را پر می کنم ازش . دستمال قرمز شده . می کشمش بیرون . تهوع آور است . انگار یک طناب خیس را از تو گلویم از مسیر بینی ام می کشند بیرون . دستمال تازه ای می چپانم توی بینی ام و می روم وسط آشپز خانه روی خنکای موزاییک ها طاق باز دراز می کشم . دگمه های بلوزم را باز می کنم و دمر می شوم شکمم را می چسبانم به زمین . دستمال سنگین شده . می کشمش بیرون و پرتش می کنم زیر کابینت . چیزی با هاش کش می آید که وسط راه پشیمان می شود . دیگر خون نمی آید . حس آفتابی را دارم که توی اتاقک پشت بام گیر کرده . خوب است . وسط اش که باشی لذت بخش است اما زیادش سرگیجه را می آورد سراغت و می خواهی که همین جا بخوابی .

فقط دیگر تنها نیستی ... فقط دیگر تنها نیستی ... فقط دیگر تنها نیستی ...فقط دیگر تنها نیستی ... فقط دیگر تنها نیستی ... فقط دیگر تنها نیستی ... و درست نمی دانم چند بار دیگر باید تکرارش کنم برای اینکه این بار از روی گلویم برود کنار . برای این که نگاهت که می کنم خیلی چیز هارا نبینم . می دانی ؟ فقط دیگر تنها نیستی . مهم هم نیست ها . من شوک شدم . هم از دیدنت دقیقن کنار دستم و هم از این همه چیز های جدید .

کاشکی زود تر همه چیز تموم شه . منظورم دقیقن همه چیزه . نه الان بگذره چون بعدش هیچی وجود نداره .

هی نیا و برو . داری اعصابمو خورد می کنی .