خنکی می خوره تو صورتم .

الان دو ساعتی می شود که از آزمون برگشته ام . امید به دو رقمی زیر پنجاه می رود . خوب است ! شاید نگرانی های همه کم شود . هوووووووووم . نمی دونم . شاید دیگه کسی نگران نباشه که البته می دونم نمی شه . ولی چراغ امیده که روشن می شه دیگه . واسه خودمم خوبه . سخت نیست دیگه . واقعن دیگه نه سخته نه خستگی داره . به شدت عادت کردم به درس خوندن . تازه دارم از درس خوندن لذت هم می برم . درس های دوست داشتنی با آدم های جدید دوست داشتنی . که حالا می فهمم چرا با دو تا سرفه همه نگران می شوند .

راست گفتی میترا، راست گفتی گه همه اش دلقک بازی است و بس . که همه اش بهانه است برای چیز دیگری بودن مثلن . نمی دانم . کلمه هات درست یادم نیست . اما از صبح خیلی تلاش کردم که یادم نباشد مثلن . نشد . به دوستی گفتم نزدیک که می شود از صرافت اش می افتم انگار . واقعن انگار که امروز اصلن هیچ فرقی نداشت . نه کسی رفته بود و نه هیچ . هیچ که می گویم به معنای واقعی کلمه اش می گویم . نشستم از صبح که از آزمون آمدم مثل هر روز دیگری به درس خواندن و گذاشتم بگذرد . خندیدم و گذاشتم بگذرد . البته بودن کسی هست که این روزهام را آرام می کند ولی ... گاهی هیچ کس پیدا نمی شود که جایی خالی را پر کند . نمی دانم اصلن دیگر منی توی ذهن آدم های چهار سال پیش ام وجود داشته باشد یا نه . حتا دیگر حسرت آن روز ها را هم نمی خورم . دلم پشت بام هم نمی خواهد . نامه ها را هم میریزم دور دیگر . یاد گاری جمع کردن عادت مزخرفیست . حوصله اش را ندارم دیگر . نامه های سرازیر شده به خانه ی مان از یک آدم رفته ! خنده دار نیست تا وقتی هستیم حرف هامان را نمی زنیم ؟ بعد باید خواهری پیدا شود بیاید گند بزند به زندگی کسی . واقعن الان دارم پوز خند می زنم از این وضعیت ها . مهم نیست دیگر . غروب جمعه شده و من سال مرگ گرفته ام برای دوستی با با قی مانده ی شمع های تولد خودم . غروب جمعه شده و دلم یه دو نقطه دی می خواهد . این دو نقطه دی ها یا حالا فرق ندارد هر کدامشان خاطره هایی اند برای خودشان به نام نزدیکی .

آدرس لینک به این مطلب:
http://www.hanjare.com/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/122