کسی نمی تواند ساکت باشد ، حتا به هنگام سیر در دریاهای عجیب و غریب تفکر ، سکوت درونی ای در کار نیست. حتا با گوشه گزیدن نیز نمی تواند از مواجهه با دیگری بگریزد ، زیرا همان کلمات او کسان دیگری را شکل می دهند ، همان فکر کردن های او خودش را تقسیم می کنند . حتا با تقسیم کردن خود با مولی ، به « نکبت بی مفهومی ، بی کلامی ، بی فرزندی » نیز نمی تواند از دست نظیر ها و تبدیل هایی که ذهن را شکنجه می دهد بگریزد .

بکت

* ماهانگی هیچ چیز فیزیکی بدی ندارد . این که میبینی آدم رنگ پریده است مهم نیست . تنها چیز بدش این است : آدم از خودش متنفر است . از بودن اش . از این حس خالی بودن بیزار می شود . از این که "نمی تواند" حال اش بهم می خورد . همین.

آدرس لینک به این مطلب:
http://www.hanjare.com/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/194