پرانتز باز: ( مخاطبش نا معلومه ها یه وقت نگی چرا فش میدی. کاغذیه که از تو جوب پیداش کردم, پس نویسندشم! نا معلومه ... )
پرانتز بسته: درست همونی که می گفتی الان افتاد توی جوب, ااااخخخ خ خ خ خ خ خ , من هلش ندادم به خدا, داشتم از دور نگاش میکردم.
توکه روت اونور بود و ندیدی.
پس چی می گی.
نگات کردم تا برگردی, من که کاریش نداشتم. درست همونی که گفتی خورد به صورتم الان دد دفف ف ف ف ف ف.
دیگه جوبو نگاه نکردی و بر گشتی و داری میری و از کنارم رد که بشی باید بگم: ههههررررزززههه؟ اخ توف؟ آره؟
من برای تولدت یک جفت پا گرفتم. تو حتی کادوی منو باز نکردی. پریدی از روی کادوی منو رفتی سراغ اونی که من بهش میگم هرزه. یه پیچه گنده که توی بغلت گرفتیشو من حسودیم شد که کاش جفت پایی که برات گرفتم رو بهتر کادو می کردم.
اونی که بغل کردی یه پیچه هرزه, که انقده بهش می نازی ملچ مولوچ .. اخ خ ت ت وف روی صورتت توی بغلت.
من میرم اونور ترو زمین می خورم تو هم نشستی اونجا توی بغل اون هرزه و میگی که پات پیچ خورده...
ای کوفت بخوری هرزه ه ه ه ه ه ه . . .

توسط: Niaam | چهارشنبه،30 آبان 86