ما آدم ها نمی بخشیم. فقط گاهی سعی می کنیم فراموش کنیم که بعضی وقت ها هم یادمان می رود فراموش کرده ایم.


آدم ها نقاشی ام بی صورت مانده اند. اگر یک بار بخندی برای ام از ته دل تصمیم می گیر ام که صورتشان بخندد یا غمگین باشد. رنگ شال گردن مرد را هم تو انتخاب کن.


دست می برم توی مو هام. ایستاده ام جلوی آیینه. چشم هام سیاه شده اند. حوصله ی پاک کردن این همه مواد آرایشی سیاه از روی صورت ام را ندار ام. می گذار ام چند روزی بمانند برای خودشان. برق نداریم. امروز از آن روز هاییست که هر چقدر حرکت کن ام بد تر است. می روم ناهار یه تا چهار راه بالا تر از خانه ی مان برق شان می رود. می روم کلاس یک چهار راه بالا تر برقشان رفته. گاهی چقدر لازم دار ام بنشین ام کنج دیوار و زانو هام را بغل بگیر ام و گریه کن ام آرام. گاهی چقدر لازم دار ام بدوم بدوم بدوم بدوم بدوم بدوم بدوم بدوم و هیچ چیز جلو ام نباشد تا آخر اش. گاهی چقدر لازم دار ام قلموی سیاه را بردار ام بکشم روی همه چیز. گاهی چقدر لازم دار ام بگذار ام رنگ های روی بوم ام خشک شوند. گاهی لازم دار ام عادت کن ام .

آدرس لینک به این مطلب:
http://www.hanjare.com/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/365